‹ Πίσω

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Ν. ΣΤΥΡΩΝ

Ο εορτασμός της επετείου για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

 

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβριο του 1973 ήταν η κορυφαία αντιδικτατορική εκδήλωση και ουσιαστικά προανήγγειλε την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, η οποία από τις 21 Απριλίου 1967 είχε επιβάλλει καθεστώς στυγνής δικτατορίας στη χώρα.

Τη Δευτέρα 17/11/2025, το σχολείο μας πραγματοποίησε εκδήλωση τιμής και μνήμης, για τα πενήντα δύο χρόνια από την ιστορική αυτή ημέρα.

Η Διευθύντρια του Σχολείου κα. Μόσχου Δήμητρα, στην έναρξη της εκδήλωσης,  με μία μεστού περιεχομένου ομιλία, αναφέρθηκε στην επέτειο της εξέγερσης  του Πολυτεχνείου και  είπε: «… δεν είναι μια απλή αναφορά σε κάποια εξέγερση φοιτητών. Είναι το διαχρονικό, ετήσιο κάλεσμα ώστε να διαφυλάξουμε ζωντανή τη συλλογική  και ιστορική μας μνήμη…». Διαβάζοντας, μία πρωτότυπή προκήρυξη των ήμερων της εξέγερσης, τόνισε: «…η εξέγερση των φοιτητών συμβολίζει τον αγώνα για την υπεράσπιση της δημοκρατίας και τη βαθιά πίστη στη δύναμη της κοινωνίας να διεκδικεί ελευθερία, παιδεία, εργασία και άλλα σημαντικά κοινωνικά δικαιώματα».

Οι μαθήτριες και  μαθητές της Ε΄ τάξης του σχολείου, στη συνέχεια, παρουσίασαν με ρεαλισμό, συγκίνηση και νεανικό παλμό, αλλά και με μεγάλη ομολογουμένως επιτυχία,  μικρή  θεατρική παράσταση – χρονική αναδρομή, για την περίοδο της δικτατορίας καθώς και για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, με σημείο αναφοράς το χώρο ενός καφενείου της εποχής εκείνης. Η παράσταση των παιδιών συνοδεύονταν από φωτογραφικό και ηχητικό υλικό.

Η οργάνωση και η επιμέλειά της έγινε από τους εκπαιδευτικούς κα. Άννα Μαυρογένη και κα. Ιωάννα Μήττα.

Η κα Μαυρογένη ανέφερε μεταξύ άλλων: «Σήμερα τιμούμε μια από τις σημαντικότερες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Τιμούμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου∙ μια στιγμή όπου οι νέοι της εποχής απέδειξαν ότι η δύναμη της ελευθερίας και της δημοκρατίας μπορεί να νικήσει ακόμη και το πιο σκληρό σκοτάδι. Δεν πρόκειται απλώς για μια σχολική γιορτή ή μια ημερομηνία στο ημερολόγιο. Είναι η ζωντανή μνήμη ανθρώπων που τόλμησαν να σηκώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην αδικία, στην καταπίεση και στον φόβο. Το 1973, φοιτητές και νέοι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Πολυτεχνείο για να υπερασπιστούν όσα για εμάς σήμερα μοιάζουν αυτονόητα: το δικαίωμα να εκφράζεσαι ελεύθερα, να σκέφτεσαι, να ονειρεύεσαι. Μέσα από ένα ραδιοφωνικό σταθμό που στήθηκε πρόχειρα, όμως μιλούσε με καθαρή φωνή, κάλεσαν όλους τους Έλληνες να ενωθούν στον αγώνα για «Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία». Και αυτά τα τρία λόγια έγιναν σύμβολα: της αξιοπρέπειας, της γνώσης και της ελευθερίας που κάθε άνθρωπος αξίζει. Σήμερα, ως εκπαιδευτικοί και μαθητές, έχουμε την ευθύνη αυτή τη μνήμη να τη διατηρούμε ζωντανή. Όχι μόνο με γιορτές και επετείους, αλλά με τη στάση μας, με τις επιλογές μας, με το πώς αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητα. Η δημοκρατία δεν είναι κάτι δεδομένο. Χτίζεται καθημερινά: με σεβασμό, με διάλογο, με συμμετοχή, με αγάπη για τον άνθρωπο και την ελευθερία του. Ας κρατήσουμε ζωντανό το μήνυμα του Πολυτεχνείου. Ας θυμόμαστε πάντα πως «Το Πολυτεχνείο ζει» όχι μόνο στη μνήμη, αλλά και μέσα στις πράξεις μας. Ζει όταν υπερασπιζόμαστε την ειρήνη, τη δικαιοσύνη, τον σεβασμό και την ελευθερία. Ζει όταν οι νέοι συνεχίζουν να ονειρεύονται και να δημιουργούν ένα καλύτερο αύριο. Γιατί το Πολυτεχνείο δεν είναι παρελθόν. Είναι το μέλλον που χτίζουμε όλοι μαζί».

Ο Εθνικός ύμνος, από όλους τους συμμετέχοντες, εκπαιδευτικούς,  γονείς, μαθήτριες και μαθητές,  έκλεισε την ωραία αυτή εκδήλωση. 

Ένας φοιτητής τότε, που συμμετείχε και έζησε από κοντά την εξέγερση, ο οποίος σήμερα είναι παππούς μαθητή της Ε΄ τάξης, μετά το τέλος της εκδήλωσης ανέφερε: «…Συγχαρητήρια σε όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης και ιδιαιτέρως στις μαθήτριες και μαθητές που συμμετείχαν  στη θεατρική παράσταση. Η επέτειος του Πολυτεχνείου  είναι ένα  ζωντανό σύμβολο αγώνα, ένα  ιστορικό σημείο - ορόσημο αναφοράς, το οποίο λειτουργεί ως πυξίδα, που προσφέρει προσανατολισμό και έμπνευση, υπενθυμίζοντας σε όλους ότι η δημοκρατία σημαίνει συμμετοχή, δικαιώματα, κοινωνική αλληλεγγύη και ότι  απαιτεί συμμετοχή, θάρρος και συνεχή υπεράσπιση…».